Climate Change as an Aesthetic Problem

 

The need to understand climate change as an aesthetic problem

According to Emily Brady, climate change poses certain threats against natural landscapes and species. It also effects our appreciation of the nature and species as well (Brady, 2014, p. 552). In this sense, we can understand that climate change is not only an ecological or political issue but it is also a matter of aesthetic. More precisely, when we consider upon climate change through arguing uponthe very fact in related to how can we keep certain degree of greenhouse gases emissions and its possible effects towards the future global warming by considering possible changes of global warming (Randall, 2016, p. 249). Indeed, climate change can be interpreted as a total disequilibrium around the globe.

On that account, if we remember Plato’s account of aesthetics, we can develop a better understanding about climate change and its relationship to aesthetics. Here, I claim that, Platonic point of view can help us to grasp climate change as an aesthetic problem. In this regard, according to Plato, art should reveal itself as “the pure charm of truth (Badiou, 2004, p. 2).” For Plato, in this context, the main problem of art is its deceptive character which can seduce people’s perception about what truth is (Plato, 1991, p. 55). In considering climate change in this context, we can understand that climate change reveals itself through the semblance of truth about the globe.

But, what kind of truth is that? In other words, how does climate change reveal an aesthetic problem? Though, in order to perceive that, I believe that, first of all, in this chapter we should briefly concentrate upon general discussions of climate change literature and by doing so, we can conceive that why can we regard it as an aesthetic problem. Here, should we embrace climate change as a problem of environmental nature or does it occur problems beyond nature?

In according to this, as it is stated above, the issue of climate change mainly argued by climate change scholars addresses to different experiences. For instance, some of them argue about problems of unequal distribution of harms and benefits in related to climate change, lack of recognition against certain social groups, and misfunctioning of political community and social institutions (Coventry, Okereke, 2018, p. 336). On the other hand, some scholars examine ill-effects of climate change and its impact on desertification, raised sea-levels, crop failure (Caney, 2006, p. 261). In this sense, climate change scholars by doing so, show us that climate change is not only a struggle of natural environment but beyond the nature it poses certain threats towards our social and political lives. Therefore, when we examine climate change as an aesthetic problem, we have to be aware of the fact that it is an aesthetic problem of natural environment and an aesthetic problem of everyday life. On that account, in regards to the relationship between climate change and aesthetics, let me elaborate that how some climate change scholars have evaluated this issue. Although it is a very limited concern in climate change literature for the sake of our discussion within this paper it is essential for us to argue about this relationship.

First of all, considering Jenni Niemela-Nyrhinen and NiinaUusitalo’s paper on “aesthetic practices in climate change”, they regard climate change as an aesthetic problem due to the “image problem” of climate change in the mass media (Niemela-Nyrhinen, Uusitalo, 2021, p. 166). This means that while they are arguing climate change as an aesthetic problem, for them, through visualization practices, we can develop a human-centred perspective by including their real stories in related to climate change. Though, depicting climate change as an image makes it possible to recognise the place of human agency in climate change and also its connectedness with environmental nature (p. 168). At the end, in their paper, both authors criticize the overlooking of climate change in art-related works and they claim that the representation of climate change with media portrayals is insufficient to embrace climate change as a real threat though they propose us to argue climate change with aesthetic practices (p. 177).

However, both argues are fail to explain that why climate change is an aesthetic problem. The emphasis on the depiction of real people in the mass media is a criticism towards the insufficiency of mass media to attract attention in climate change related issues. Thus, in contrast to mass media, through applying aesthetic practices we can draw attention to climate change in public sphere. However, I do not convince that they provide us a plausible account of climate change as an aesthetic problem. Their evaluation of climate change as an aesthetic problem due to their insufficiency to give response to that question: how can we delineate climate change as an aesthetic problem? In this sense, there is no proper ground to understand climate change as an aesthetic problem.

Furthermore, as well as Niemela-Nyrhinen and Uusitalo, many climate change scholars examine the relationship between climate and aesthetics in practical discussions. For instance, Mia Bennett argues climate change as an aesthetic problem in reference to the problem of the Arctic melting. The melting of ice, according to Bennett, corresponds to an “aesthetic event”, and nature’s ruiniation by human beings causes to a picturesque problem. In this sense, the aesthetic value of natural environment, for Bennett, is merited through the way of debating visual decaying of the Arctic. Accordingly, certain artworks, for example, Ludovico Eiunadi’s “Elegy for the Arctic” will help to provoke people’s feeling towards the arctic melting and thus it will help to attract people’s attention to climate change. Thus, by emphasizing the picturesque and the sublime value of nature, the aesthetic understanding of climate change will also help the representation of the environmental nature as a radical political act (Bennett, 2020, pp. 1-9).

When we argue Bennett’s evaluation of arctic melting as an aesthetic event, I argue that unlike Niemela-Nyrhinen and Uusitalo’s discussion, she provides us an aesthetic view of environmental nature proposing the aesthetic value of nature trough its picturesque value. The picturesque value of nature will be discussed in the next chapter. However, in according to Bennett’s paper, I argue that we have two main problems and these problems are intertwined. In this sense, first of all, I argue that we can criticize Bennett’s in regards to its case-specific characteristic. By doing so, we have no fully-fledged account of climate change and its aesthetic evaluation. In related to this, even though we can appreciate the picturesque value of the Arctic, in the paper there is a partial evaluation of climate change as an aesthetic problem. On the other hand, the case-specificness of the paper erupts certain problems towards how to evaluate non-nature as an aesthetic issue since climate change is not an only the struggle of natural environment. Though, even though Bennett’s paper is useful for us to discuss climate change through the picturesque point of view, we have no detailed discussion of climate change within the paper as an aesthetic problem.

On that account, in a stark contrast to both papers, Emily Brady develops a fully-fledged account of climate change as an aesthetic problem. Firstly, before to discuss her views on climate change, I believe that she provides us an essential guideline to discuss climate change as an aesthetic problem. In her “The Ugly Truth: Negative Aesthetics and Natural Environment”, she argues to contemplate upon the aesthetic value of natural environment in regard to positive aesthetics and negative aesthetics. Here, for instance, according to Allen Carlson, the aesthetic value of environmental nature should be appreciated in regards to the view that all the natural world is beautiful and due to this we have to embrace it as beautiful intrinsically, we cannot regard the natural environment in company with negative aesthetics (Carlson, 2005, p. 73). Though, as Carlson pointed out that in arguing natural environment from an aesthetic point of view, we should embrace it as intrinsically beautiful, if we try to claim natural environment alongside of negative aesthetics, we have to regard that all the natural world is bad and thus we cannot develop a valid understanding towards the nature on the basis of aesthetics.

But Emily Brady suggests us a starting point to discuss natural environment in the context of negative aesthetics. Though, in contrast to Allen Carlson, Emily Brady claims that we can contemplate natural environment in related to negative aesthetics. By doing so, she offers us three distinctive points to argue natural environment through the point of view of negative aesthetics: in this regard, we can claim the natural world can be regarded as “ugly” in terms of arguing relative ugliness of nature, inherent ugliness of nature and as third the apparent ugliness of nature. To conceive the apparent ugliness of nature, for Brady, proposes us a form of the argument about to explain why ugliness might be a valid account of to think the aesthetic value of natural environment. On that account, in contrast to Carlson, she criticizes the over emphasis on the importance of knowledge in assessing the aesthetic appreciation of nature and thus she points out the significance of the apparent ugliness in nature through implying that juxtaposing ugliness in together with what is unpleasant and unattractive. In thinking on the matter of ugliness in nature, she claims that through fascination and curiosity towards what is ugly we are able to develop an understanding about natural environment alongside of negative aesthetics through expanding our emotional range in response to natural world. In this context, she also criticises positive aesthetics in accordance to the over emphasis of cognitivist approach towards nature that overlooks the story of the nature itself. Thus, according to Emily Brady we can with negative aesthetics we can develop care and concern for environmental nature (Brady, 2011, pp. 85-99).

When we consider Emily Brady’s evaluation of natural environment alongside of negative aesthetics, I argue that we are facing certain problems. Even though I agree with on the basis of we may discuss environmental nature in company of negative aesthetics, I do not believe that we can ascribe the apparent ugliness of environmental nature here. Because, in regarding all the natural world can essentially be regarded as ugly induces to regard all nature is intrinsically bad and it may direct us an invalid point to argue about the aesthetic value of nature. Though, in doing so, Brady presents us a vague point about the aesthetic value of nature, whether it should be regarded as beautiful or ugly. So, she fails to provide a proper account to discuss the aesthetic value of environmental nature. Thus, I suggest that in order to develop a proper account of climate change as an aesthetic problem, we have to develop a mixed account of concerning both Carlson’s and Brady’s accounts. In this sense, in reference to Allen Carlson, we can appreciate that all the natural world is intrinsically beautiful but in reference to Emily Brady, we can suggest that natural environment and negative aesthetics can be considered together. Because, even though nature is intrinsically beautiful it has a changeable form and its form can transform due to ill-effects of climate change and thus we can discuss climate change in terms of ugliness as well.

Further to that, Emily Brady also argues about the aesthetic and moral value of climate change.  In her discussion, she points out that we are able to appreciate climate change as an aesthetic problem due to its effects on nature, its effects to human structures in regards to the urbanisation. In arguing climate change as an aesthetic problem though paves the way for us to discuss the aesthetic experience of future generations as well and flourishing of human beings by aiming to protect the aesthetic value of climate spaces. Here, Brady claims that the aesthetic experience of climate change can be educative, it also enables us to engage with this issue (Brady, 2014, pp. 554-568). On that account, Brady’s paper is useful for us to develop a twofold analysis of climate change as an aesthetic problem, in referring to the environmental nature and artificial structures, as I have mentioned above. However, unlike her discussion about the aesthetic value of environmental nature, she fails us to draw a comprehensive point of view about aesthetics of climate change. Her discussion about the aesthetics of climate change is limited to the moral dilemma of climate change and aesthetics is a tool for us to engage with existing climate change problems.

Therefore, in order to develop a proper account of the aesthetics of climate change in the next chapter, I will present theories of aesthetics in related to our discussion.

Bağlılık Hasan ya da Film Yorumlamak Üzerine

Az önce Bağlılık Hasan filminden ve filmi izlerken aklıma gelen bu yazı fikrine nihayet eve gelir gelmez başlamış bulunmaktayım fakat bu yazı film ile alakalı olmaktan ziyade filmin yönetmeni Semih Kaplanoğlu hakkında olacak. Ek olarak, yazının başlıkla olan alakası ise filmin baş karakteri Hasan'ın hacca gideceğini öğrendikten "hakkını yemiş olduğu" kişilerle helalleşmesi ile ilintili.

İzleyenlerin bildiği üzere, Semih Kaplanoğlu Buğday (2017) filminde İslami motiflere yer verdiği hikayesinde "hakikat" mevhumunu dinle bağdaştırıyor, Musa'dan, Muhammed'e kadar peygamberlerin hikayeleri üzerine kurduğu eserinde izleyiciye kendi anlatısını sunuyordu. Ardından, Bağlılık üçlemesinin ilk filmi olan Bağlılık Aslı (2019) da ise sekülerlik ve annelik üzerine bir tartışma sunuyor ve bu filmde de epey gelenekselci bir tavır takınarak, kadın = anne, ana tezini sunuyordu. Bu iki filmin ortak noktalarından birisinin İslami ve gelenekselci bakış açısı olmasının yanı sıra hükümetten aldığı desteklerle de muhalif çevrelerce epey eleştirilmeleriydi. Bu iki filmden farklı biçimde, Bağlılık Hasan'da "muhafazakar" olarak adlandırılan kitleye yönelik eleştiriler geliştiren Kaplanoğlu bir nevi son zamanlarda kendisiyle özleşen kitleyle -en azından belli bir kesimiyle- hesaplaşıyor. Bu filmde dini inanç = ahlak tezini sorgulayan Kaplanoğlu bize bilerek ya da bilmeyerek Aristotelesçi bir tavırla niyet + eylem = ahlak tezini sunuyor. Bir bakıma sizin dindar olmanız tek başına yetmez, ne ve nasıl biri olduğunuz daha değerlidir diyor ve bir bakıma da doğru söylüyor. Bunu yaparken de, Hasan isimli karakterimizin başlangıçta pek de iyi niyetle çıkmadığı helalleşme serüvenine değinerek az önce vermiş olduğum tezini sağlamlaştırmaya çalışıyor.

Bağlılık Hasan, Buğday ve Bağlılık Aslı'nın aksine muhalif kitleyi ikiye bölen bir film. Bir kesim filmin konusunu iyi işlediğini ve genel olarak iyi bir film olduğunu savunurken; bir diğer kesim de, Semih Kaplanoğlu'nun kişiliğini ön plana çıkararak filmin iktidarla olan mesafesini yeterince ele almadığını ve bu anlamda da yetersiz olduğunu öne sürüyor. Bu iki eleştiriyi de ele alarak, Bağlılık Hasan ve Semih Kaplanoğlu terazisini nasıl kurabiliriz bunu düşünmeye çalışalım.

Öncelikle, yukarıda değindiğim üzere ve eğer filmlerine aşinaysanız Semih Kaplanoğlu filmlerinde kendi varlığını pek de gizlemeyen bir yönetmen, burada otör yönetmen olmasının da bir payı var pek tabii. Bu nedenle, filmlerinde kendisinin zihin dünyasının yansımalarına dahil oluyoruz ya da maruz kalıyoruz ve kendisiyle eserlerini pek de ayrı düşünemiyoruz. Bir başka açıdan şunu söyleyebiliriz ki, Kaplanoğlu bize eser-sanatçı ilişkisini ya da ikilemini sorgulamaya pek açık kapı bırakmıyor çünkü şunu biliyoruz ki eserleri doğrudan kendisi ve kendisinin çokça önemsediğini düşündüğüm düşüncelerini içeriyor. Tam da bu noktada, şu soruyu sormak istiyorum: Bağlılık Hasan'ı nasıl tartışabiliriz?

İlk olarak, Kaplanoğlu'nun Bağlılık Hasan filminde savunduğu görüşleri kim olduğuna bakmadan-iktidarla ilişkisi ve Kültür Bakanlığı'ndan aldığı fon destekleri- salt eserin bakış açısı olarak ele alıp eserin iyi ya da kötülüğüne yönelik yargı geliştirerek mi?

Öte yandan, Semih Kaplanoğlu'nun iktidarla yakın ilişkisini göz önüne alarak -burada iktidarı olumlayabilir ya da kötüleyebilirsiniz- filmin iyiliği ya da kötülüğü üzerine yargı geliştirerek mi?

Bu iki soruyla ilişkili biçimde, eğer "mantıklı" bir argüman oluşturmak istiyorsak, Kaplanoğlu'nun kişiliği ile eseri ayrı tutup film hakkında yargımızı sunabiliriz. Bu bağlamda, Hasan'ın helalleşmesi ve film tutarlıdır, film iyidir ya da kötüdür diyebiliriz. Ben bu perspektiften filmin oldukça başarılı olduğunu düşünüyorum.

Öte yandan, eğer bütüncül bir etik tartışma yapmak istiyorsak, örneğin bir muhalif olarak, Kaplanoğlu'nun filmde eleştirdiği düzenin bir parçası olduğu ve burada eleştirdiği helalleşmenin samimiyetinden öte, kendisinin diğer kesimlerle bu film üzerinden -sözümona- helalleşmesinin filmde bozulmuş olarak yansıttığı  "kurumsal iktidar"ın ayrıcalıklarından faydalanmaya devam etmesiyle ilgili olarak, pek de samimi ve ahlaki olmadığını ve bu nedenle Kaplanoğlu'nun filmle tutarsız bir bakış açısı sunduğunu ve bir nevi Hasan'ın yansıması olduğunu da düşünebiliriz.

Hasılı, eğer bu iki görüş üzerinden filme yönelik bir görüş belirtilecek olursa, Bağlılık Hasan'ın iyi bir film olduğunu, bize aslında pek de bilmediğimiz şeyler söylememesine rağmen yine de inanç ve ahlak sorgulaması üzerinden değerli ve güzel bir film olduğunu fakat filmin yine de çok fazla ciddiye alınmaması gerektiğini, filmle biraz da mesafeli olunması gerektiğini düşünüyorum.

edit: filmi tamamiyle sinematografik ve teknik açıdan da değerlendirebilirsiniz ve bu açıdan da iyi ya da kötü diyebilirsiniz fakat yazının konusu bu değildi. 

İyi ki Doğdun Usta!

 Kendimi bildim bileli hayatımda en büyük hayranlık duyduğum kişiler hep müzisyenler olmuştur. Her zaman kendimi şarkı söylerken sahnede büyük bir kalabalığın önünde hayal ederim, bu hayal her zaman tüylerimi diken diken etmiştir. Bir konserde binlerce ya da on binlerce kişi ile aynı anda aynı melodiden aynı hissiyatı paylaşmak mucizenin ta kendisi olsa gerek. Oldukça romantik bir yazı olduğunun farkındayım şimdiden fakat söz konusu müzik olduğunda kendimi dizginleyebildiğim pek söyleyemez. Hele sevdiğim müzisyenler zaafımdır da diyebilirim. Kendileri için derin tartışmalara ve iddialara girmişliğim vardır epey. 

Kendimi bildim bileli müzik dinliyorum, muhtemelen işitmeye başladığım ilk andan beri. 2 buçuk yaşında sünnet cemiyetimde Ricky Martin'in Maria (1998) şarkısını söylerken görüntülerim bile var. Hatırladığım en eski müzik kliplerinden biri İzel'in "Bir sen bir ben bir de bebek"i mesela. Balkanlı bir aileden gelmem sebebiyle Goran Bregovic, Safet Isovic, Esma Redzepova ve Ekrem ile Gültekin'i iyi bilirim. Çocukken Kral Tv çok izlerdim, çizgi filmden daha çok izlerdim hatta. Küçükken iki tutkum vardı, müzik ve futbol. Birini dinleyici, birini izleyici olarak hala sürdürüyorum. Bu bir itiraf olacak ama utanılacak bir itiraf mı bilmem küçükken Alişan'a hayran olmuşluğum bile var. O denli bir enkaz yani :)Bu Cennet Mahallesi dönemlerinde gerçekleşiyor. Ardından, ailece çok televizyon izlerdik ve 2007'de Eurovision Şarkı Yarışması'nı izliyorduk. Yarışmada sıra Sırbistan'a gelmişti. Marija Serifovic "Molitva"yı söyledi, öyle bir söyledi ki o gece Türkiye yerine Sırbistan'ı destekledim. Sonra 2009'a kadar neredeyse sadece Marija'yı dinledim. Ardından Shakira, sonra Nancy Ajram derken 2012'de lise öğrencisi iken Adele diye İngiliz bir kızı duydum. Youtube'da Royal Albert Hall konser kaydı vardı. Tam bir ay boyunca belki daha uzun her okuldan geldiğimde yaptığım ilk iş Youtube'u açıp, Adele'in konserini izlemek olmuştu. Adele'i o kadar sevdim ki, bütün şarkılarını ezberledim. Aynı dönemlerde
bir müzik grubumuz vardı ve bize danışmanlık yapan İlker Hoca "Di Gel Yanıma" diye bir şarkı çalmıştı. Şarkıyı ilk dinlediğimde resmen delirmiştim. Şarkıyı Birsen Tezer'in söylediğini söylemişti, kimdi hiç bilmiyordum açıkçası hatta erkek zannetmiştim ilk başta. Sonra onu da çok sevdim, onun da bütün şarkılarını ezberledim.

Lafı çok uzatmadan sadede geleyim İncesaz, Mashrou Leila derken yüksek lisansa başladığım ilk
dönemde okulumun Ayazağa'da benim de Kadıköy'de olmam sebebiyle İstanbul içi çok uzun seyehat yapıyordum. Yeni müzik arayışında olduğum dönem Mashrou Leila aracılığıyla trumpetçi Erik Truffaz'ı dinlemeye başladım onu da çok sevdim ama beni en çok etkileyen daha önceden de tanıdığım ama ilk olarak Kalthoum albümüyle kendisine hayran olduğum İbrahim Maalouf oldu. Onu da o kadar sevdim ki Kalthoum albümünü 100'den fazla diğer albümlerini de 1'den fazla dinledim. Bugün çok sevdiğim, çok dinlediğim "Büyük Usta"nın doğum günü. İyi ki doğdun İbe, iyi ki bizimlesin!

Not: Yazıda bahsedemediğim Barış Demirel -Barıştık mı, Cenk Erdoğan, Maryam Saleh, Fayrouz, Ümmü Gülsüm, Ajda Pekkan, Bülent Ortaçgil, Büyük Ev Ablukada sizleri de çok seviyorum. Sizler benim kahramanlarımsınız :)

Nubya Garcia: Source (Albüm İncelemesi)

 

Birleşik Krallık Jazz müziğinin yükselen yıldızlarından Nubya Garcia'nın ilk albümü Source, 21 Ağustos 2020'de tüm müzik platformlarında yayınlandı. Öncelikle, Source'un jazz müzik severleri başta olmak üzere Afro, Funk ve albümün zengin müzikal altyapısı ile beraber hip-hop müzik dinleyicilerine kadar hitap edebileceğini iddia edebilirim.

Birleşik Krallık müzik sahnesinde adını Nerija (kadınlardan oluşan british jazz müzik kolektifi) ve Maisha gibi kolektiflerle ve yine Birleşik Krallık'ın önemli jazz müzisyenlerinden saksofoncu Shabaka Hutchings ile beraber yaptığı işlerle duyuran Guyana kökenli Nubya Garcia, solo kariyerine ilk olarak 2017'de çıkardığı Nubya's 5ive EP'si ile başladı. Hold, Lost Kingdom gibi olağanüstü iki müziğin yer aldığı ilk solo çalışma oldukça güzel geri dönüşler aldı ve Garcia ilk solo işiyle beraber Britanya'da adından söz ettirmeye başladı. Nubya's 5ive'ta, Source albümünde de beraber çalıştığı piyanist Joe Armon-Jones (kendisini Ezra Collective'den de tanıyoruz), Bassçı Daniel Casimir ve Nerija'da beraber çalıştığı Sheila Maurice-Gray gibi müzisyenler yer alıyor. Özellikle de yazının başında değindiğim Afro, Funk ve Garcia'nın Karayip kökenlerini oldukça iyi işlediği EP dinleyiciyi epey hareket ettiren bir çalışma.  

Geçtiğimiz Ağustos ayında çıkan Source albümünde ise Nubya Garcia albümün adına benzer bir şekilde dinleyicilerine kendi müzikal köklerini açıyor. Nerija ve Maisha'dan alışık olduğumuz Afro Jazz tınıları, Karayip müziğinin ritmik yapısı ile beraber albümde yer alan bütün sanatçıların ortaya koydukları olağanüstü solo performanslar ile birlikte Klasik Jazz severlerine kadar birçok kitleyi

heyecanlandıran bir albüm. Bu albümde de Joe Armon Jones (piyano), Daniel Casimir (bas), Sheila Maurice-Gray (trompet), Sam Jones (davul), Richie Seivwright (trombon) ve Cassie Kinoshi (alto-sax) kendisine eşlik ediyor. Her müzisyenin oldukça başarılı bir iş çıkardığını söylemek gerekiyor. Albümde parçalar arası ritmik bütünlük çok iyi bir şekilde işlerken burada Sam Jones'un başarısının yanı sıra, Nubya Garcia'nın besteci olarak da çok iyi bir işe imza attığını belirtmek gerek. Albümde benim kişisel favorilerim Source, Pace, Together Is A Beautiful Place To Be ve Stand With Each Other parçaları. 9 parçadan oluşan albüm 1 saatlik kaliteli bir dinlence vadediyor. 

★★: 4.5/5

Ölmek istemiyorum

Bu sabah uyandığımızda Türkiye halkı olarak son zamanlarda olağanlaşmış bir trajediye şahitlik ederek uyandık. Haberi gördüğümüzde birçoğumuz ciddi derecede sarsıldık ve derin bir üzüntüye kapıldık. Eski eşi tarafından bir restoranda boğazı kesilerek öldürülen Emine Bulut fazla kan kaybetmemek için boğazını tuttuğunda, "Ölmek istemiyorum!" diye bağırıyordu. Maalesef o anda yanında bulunan kızı ise kendi gözleriyle annesinin katledilişine tanıklık etti. Bir caninin bıçağı birden fazla can aldı, hepimizi kanadıkırık bıraktı... 

Türkiye'de kadına şiddet olayları alışık olduğumuz bir durum artık. Kadınlar, eşleri, sevgilileri yahut iş arkadaşları vs. tarafından sistematik şiddete maruz kalıyor. Maalesef, Türkiye'de kadınların eğitimi ve sosyal hakları gibi meseleler hala belli bir sosyal taban tarafınca ciddi bir tabu olarak görülüyor. Doğumundan itibaren kızçesinin ne yapması, nasıl konuşması, neleri beğenmesi hakkında ciddi baskı uygulayan "basmakalıp" ebeveyn modeli, bireyin gelişimindeki en büyük engel konumunda. Ülkede, küçük çocukların büyükleri yanında susmaları gerektiği, konuşmamalarının öğütlendiği bir ortamda, özgüvensiz ve çarpık bir birey tezahürü ortaya çıkıyor. En temel sistematik "aile şiddeti/aile terbiyesi" kız çocuk ve erkek çocuk bireylerin üzerinde ciddi kişilik bozukluklarına yol açıyor ve onlarda öfke problemini de tetikleyen bir unsur haline geliyor. Ya da canı yandığında bir çocuktan canını acıtan şeyden intikam almasının istenmesi, üzüldüğünde senin canını o mu yaktı deyip, bir sehpayı dövmek. Bu belki de çocuğa verilen temel eğitimin sevginin yanında şiddet olduğunu gösteriyor ve şiddet çok daha reaksiyoner bir tepki olarak karşısına çıkıyor çocuğunun. Çocuk canının yanmasına şiddet uygulayarak tepki göstermeyi öğreniyor doğduğundan beri... Üstelik kız çocukların okutulmadığı, anne babanın gönlünce evlendirildiği bir durumda, o kızçe zaten o ateşin içinde yanıp kavrulmuyor mu? Doğduğundan itibaren sürekli bir trajediyi deneyimliyor belki, bir insanın kaldırabileceğinden fazla trajedi... Ailesinden şiddet gören kadın, çareyi başka bir erkeğin kollarında arıyor. Fakat, orada da kanadıkırık kalıyor. Yıllarca aldığı "aile terbiyesi" ile ailenin büyüğü konumuna gelen erkek, kendisinin yanında karısının konuşmasını kendisine yapılan bir "terbiyesizlik" olarak görüyor. Kadın her sesini yükselttiğinde erkeğin otoritesi yıkılıyor ve canı yanıyor. Bu duruma karşılık olarak da otoritesini kaybettiğinde kendini savunma olarak başvurduğu ilk yöntem aklına geliyor; şiddet... Üzülerek söylüyorum ki, şiddet Türkiye'de "iktidar yapının" kendini savunmak için kullanmaktan çekinmediği bir yöntem. Kadına, çocuğa, trans bireye, göçmene uygulanan şiddet, iktidarın yerini "sağlamlaştırmasına" yol açıyor, ya da öyle zannediliyor. Özgüvensiz ve akılsız bir iktidar olur mu da sonranın sorusu olsun. 

Şiddet kimin suçu peki? Şiddet fiili gerçekleştiren failin suçu mudur? Ya da failin oluşumunda etki gösteren süreç ya da faillerin bunda payı var mıdır? Çocuk yere düşüp, canı yandığında vur yere diyen ebeveynin bunda payı yok mudur? Büyüklerin yanında konuşulmaz diyenin? Çocuğunun yaşam hakkına saygı duymayanın? Kızını okutmayıp, onu yanlış kaçış yolları aramaya iten ailenin? Suçlu sadece son fail midir, yoksa hepimiz suçlu muyuz? Eğer öyle ise vurun kahpeye, Kambura'da yakacak daha çok ev var. Ama bilin ki, biz ölmek istemiyoruz!